Mijn verhaal

Stel jezelf voor aan de hand van de vooropgestelde vragen. Wanneer je jezelf hebt voorgesteld wordt je automatisch verplaatst naar de groep "Leden" en heb je toegang tot het gehele forum.
Forumregels
Probeer onderstaande vragen zo duidelijk mogelijk te formuleren. Dit om de veiligheid van het forum en de leden te garanderen.

Lotgenoten: (indien je jezelf beschadigd)

Hoe ben je op dit forum terecht gekomen:
Wat is je relatie met zelfbeschadiging of automutilatie:
Wat verwacht je van dit forum:
Ben je op dit moment in behandeling of heb je professionele hulp:
Vertel nog wat meer over jezelf: (Bijvoorbeeld je leeftijd en hobby's)


Familie en omstaanders: (indien iemand in je nabije omgeving zich zelf beschadigd)

Hoe ben je op dit forum terecht gekomen:
Wat verwacht je van dit forum:
Hoe kunnen we jou helpen of naar wat ben je op zoek:
Plaats reactie
Gebruikersavatar
Anoniem_xoxox
Newbie
Reacties:
Berichten: 5
Lid geworden op: 08 sep 2019, 18:58
Geslacht:

#1 Mijn verhaal

Bericht door Anoniem_xoxox » 08 sep 2019, 19:21

Heyy iedereen ,
Ik ben op dit forum terechtgekomen door online ’zelfbeschadiging inspirerende verhalen’ op te zoeken .
Ik ben niet in behandeling omdat ik de kracht en moed niet vind het iemand te vertellen .
Ik ben 15 jaar en mijn hobby’s zijn paardrijden , lopen en gitaar spelen .
De andere vragen zitten verwerkt in de tekst die ik heb geschreven in het midden van de nacht toen ik het allemaal niet meer zag zitten en toen ben ik beginnen schrijven .

11 maand … sinds 11 maand ben ik niet meer gelukkig , niet meer mezelf . Een andere donkere versie van mezelf , een versie die geluk en liefde niet kent en die elk sprankeltje vreugde weg duwt .
Het begon allemaal toen mijn beste vriendin van school ging veranderen , daarvoor was ik ook eens verdrietig en best onzelfzeker maar ik had fantastische vrienden en een liefdevolle familie om mij heen die mij door een moeilijke tijd hielp .
Op school had ik ook nog andere vriendinnen , en toen begonnen zij meer en meer naar elkaar toe te trekken en ik voelde mij eenzamer en verdrietiger worden . Elke avond kwam ik thuis en belde wenend mijn beste vriendin op . Het begon alleen maar erger te worden en schooldagen werden een hel , ik werd ziek als ik op de fiets naar school zat ik wou niet meer elke dag zo alleen zijn . Het ging een tijdje zo verder en ik probeerde contacten te zoeken met anderen .
Maar het is zo verschrikkelijk als je het gevoel hebt dat je niet gelukkig mag zijn , als je elke keer dat je jezelf een beetje beter voelt je wereld in stort . En elke keer probeer je jezelf op te trekken aan vrienden en hobby’s en dat lukt je , meerdere keren zelfs maar dat stopt ook een keer … Ik kan je zeggen ik ken geen hoogtepunten meer op dit moment , mijn gedachten mijn gevoelens mijn uitingen alles is donker en negatief .
Ik voelde me slecht maar nog niks t.o.v nu , er gebeurde kleine dingen zoals ruzies , slechte toetsen , mensen die wegvielen en dat zorgde ervoor dat ik me slechter en slechter begon te voelen …
Ik sliep niet ik was kapot ik kon niet meer , ik ging slapen tegen 3 uur en om 6 ging de wekker en wat deed ik snachts , huilen , huilen en huilen .
Het was een nacht waar alles ineens te veel werd , ik kon alles niet meer aan ik pakte een passer en kraste mezelf onwetend dat dat het begin was van een depressief verhaal waar het einde nog niet in zicht was . Krassen evolueerde tot snijden en sommige mensen wisten hiervan maar mijn ouders absoluut niet !
En dan op een maandag 5 de uur lo zag iemand de krassen op mijn been , een
Vriendin werd ingelicht en ik brak mijn eigen wereldje storte voor de zoveelste keer weer eens in .... mijn vriendin dreigde naar mijn ouders te gaan gelukkig is dat nooit gebeurd , maar ze heeft het wel tegen haar mama gezegd maar die beloofd niks door te zeggen … Ik leef 24 op 24 7 op 7 met een angst dat mijn ouders iets te weten gaan komen !
En dan was er ook nog eens * , * is een hele goede vriend die net als mij door een heel moeilijke periode ging , wij waren er voor elkaar . We stuurden hele nachten door en ik vertelde bijna alles tegen hem . En nu heeft hij mij laten vallen , hij moet niks van mij weten... en hij betekent zoveel voor mij !
We zijn dus 11 maand verder en ik ben alleen maar ongelukkiger geworden . Ik zit op het punt waar ik 3 keuzes heb 1. Hulp zoeken 2. Niks doen of 3. Zelfmoord plegen…

Ik ben 15 en ik ben 14 een gelukkig kind geweest , in dit jaar ben ik alles verloren mijn vrienden , zelfrespect , liefde , geluk alles ! mijn leven is niets meer waart ik snap niet waarom of voor wie ik hier nog ben .
Ik wil niemand mijn verhaal vertellen omdat ik niemand de pijn wil laten zien en voelen hoe ik mij voor zo een lange tijd voel . Ik weet dat ik zoveel goede vrienden heb die er altijd voor mij zijn en ik denk zelfs dat ik kan zeggen dat ik de beste vrienden heb die ik me kan wensen .
Niet al mijn vrienden zijn gelukkig er zijn er die niet lekker in hun vel zitten , maar daar sta ik voor klaar want al ben ik opgenomen iemand anders zal A L T I J D voorrang hebben op mezelf .

En dan begin je alles op te zoeken wat is er mis met mij , wat heb ik … Je vind antwoorden maar stiekem hoop je dat deze niet kloppen , maar ze kloppen wel of zo voelt het tenminste
Depressie , anxiety , en zoveel andere dingen die ge probeert uit te zoeken want ge voelt u zo slecht ge hebt alle symptomen maar het word niet bevestigd omdat je niemand iets wilt vertellen .. Wat bevestigd word kan worden opgelost of er kunnen manieren gevonden worden om dit deze pijn dragelijker te maken maar je wilt niks vertellen .
Elke dag opnieuw wil ik wel iemands hulp inroepen want ik besef heel goed dat dit niet vol te houden is , maar op het eind steek ik mezelf toch weer weg en krop die verschrikkelijke gevoelens weg . Ik ben stik op maar slapen kan ik niet , elke dag ben ik een stap verder weg van mezelf oke voelen .
En dan zijn er mensen die denken dat je het voor aandacht doet , dat het niet echt is , of dat je niet moet overdrijven en er gewoon over praten.. de persoon die dit zegt heeft zich nooit zo gevoeld , de persoon die deze woorden over zijn lippen krijgt is egoïstisch en kan zichzelf niet verplaatsen in andermans gevoelens .
Als iemand zoiets tegen jou verteld is het alsof jou ingestorte wereld opnieuw verwoest word , alsof elk stukje steen dat terug op zijn plaats was gekomen terug naar beneden word gehaald en dan heb je geen kracht meer iets op te bouwen want je veralgemeent , 1 persoon denkt dat en nu ga jij er vanuit dat iedere persoon die jij ooit gaat kennen of kent het zelfde denkt … Dus als er heel uitzonderlijk een persoon was die jij vertrouwde dan is deze nu weg

Dit was mijn verhaal , ik ben hier om een luisterend oor aan te bieden en inspirerende verhalen te horen x

Aan alle strijders , heel veel succes en
Ik weet dat je dit kan
Xoxo



Dit onderwerp heeft 5 antwoorden

U moet een geregistreerd lid en aangemeld zijn om de antwoorden in dit onderwerp te bekijken.


Registreer Aanmelden
 
Plaats reactie