Hoi, ik stel me even voor!

Stel jezelf voor aan de hand van de vooropgestelde vragen. Wanneer je jezelf hebt voorgesteld wordt je automatisch verplaatst naar de groep "Leden" en heb je toegang tot het gehele forum.
Forumregels
Probeer onderstaande vragen zo duidelijk mogelijk te formuleren. Dit om de veiligheid van het forum en de leden te garanderen.

Lotgenoten: (indien je jezelf beschadigd)

Hoe ben je op dit forum terecht gekomen:
Wat is je relatie met zelfbeschadiging of automutilatie:
Wat verwacht je van dit forum:
Ben je op dit moment in behandeling of heb je professionele hulp:
Vertel nog wat meer over jezelf: (Bijvoorbeeld je leeftijd en hobby's)


Familie en omstaanders: (indien iemand in je nabije omgeving zich zelf beschadigd)

Hoe ben je op dit forum terecht gekomen:
Wat verwacht je van dit forum:
Hoe kunnen we jou helpen of naar wat ben je op zoek:
Gebruikersavatar
pinootje83
Newbie
Berichten: 5
Lid geworden op: 10 feb 2019, 12:55
Geslacht:

#1 Hoi, ik stel me even voor!

Bericht door pinootje83 » 10 feb 2019, 13:16

Hoi allemaal,

ik was enige tijd geleden ook al lid, maar heb een tijdje enkel meegelezen en daardoor was m'n account niet meer actief. Bij deze stel ik me dus opnieuw even voor aan jullie.

Ik ben een 36-jarige vrouw uit Vlaams-Brabant. Eerste keer automutilatie was op 14-jarige leeftijd na een mislukte zelfmoordpoging van mijn tante (die als een grote zus voor me was) en de gelukte zelfdoding van m'n broer.
Daarna ging het een hele tijd goed; ik kreeg hulp van lotgenoten om met het plotse verlies om te gaan en had het gevoel dat ik alles wel verwerkt had.

Tot 3 jaar geleden m'n tante ook stierf (euthanasie owv ondraaglijk psychisch lijden); zij was er al lang mee bezig, ikzelf wist van niets tot 5 dagen voor haar dood.
Op dat moment ook heel wat persoonlijke problemen (pestgedrag op het werk, met mezelf in de knoop...). Ik bleef mezelf wijsmaken dat ik het gewoon ff moeilijk had, maar dat het wel zou beteren. Dus stortte ik me op m'n werk en hobby's, geen tijd om stil te staan. Ik kreeg ook last van m'n rug maar ook dat negeerde ik.
Tot ik uiteindelijk 2 jaar later uitviel met een zware hernia waarvoor enkel een operatie kon helpen. En toen viel ik dus stil... veel tijd om na te denken en te beseffen dat het niet goed met me ging. ik begon opnieuw mezelf te beschadigen (snijden en branden, maar ook eetbuien en braken); geen idee hoe het verder moest. Ik was mezelf compleet kwijt, wist niet meer welke kant op en zwarte gedachten staken de kop op. Uiteindelijk na lang aarzelen naar m'n huisarts gestapt en zo kwam de hulp op gang: wekelijkse bezoeken bij huisarts en psychologe, die beide na een tijdje aangaven dat een opname de beste oplossing zou zijn. Maar daar was ik niet klaar voor... ik deed koppig verder; de automutilatie nam toe alsook de suïcidale gedachten. Uiteindelijk dan toch crisisopname gevolgd door een periode van dagtherapie.

Dan eindelijk ingezien dat ik het niet alleen kon en dus op zoek naar een langer traject van dagtherapie. Pas gestart en opnieuw liet m'n rug me in de steek, met een spoedoperatie tot gevolg. Therapie dus 2 maand on hold. Sinds juli 2018 ben ik intensief therapie aan het volgen. Het gaat traag en met vele downs (gelukkig ook af en toe een kleine up). Laatste weken weer erg moeilijk met opnieuw meer zelfbeschadiging. De psychiater heeft een vermoeden van bipolaire stoornis uitgesproken (terwijl ik net vrede had met de diagnose depressie); waardoor ik het weer niet meer zie zitten. De moedeloosheid overheerst momenteel.

Ik hoop vooral om hier wat (h)erkenning te vinden in de dagelijkse strijd die we allen voeren met begrip en respect voor elkaar.

Hobby's staan momenteel op een laag pitje, maar wat ik wel leuk vind: theater, lezen, diamond painting...

Zo, het korte voorstellen is iets langer uitgevallen dan verwacht. Mochten er nog vragen zijn, shoot!



Dit onderwerp heeft 3 antwoorden

U moet een geregistreerd lid en aangemeld zijn om de antwoorden in dit onderwerp te bekijken.


Registreer Aanmelden